Kategorie: Wszystkie | analizy | forum sędziów | newsy
RSS
piątek, 09 listopada 2012
Jak majstrujemy w aktach normatywnych ciąg dalszy
Zaledwie napisałem o sposobie zmian w podpisanych rozporządzeniach Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 października 2012r. o likwidacji sądów, a już muszę wpis uzupełnić po debacie sejmowej, na której dowiedziałem się, że rozporządzenie zostało podpisane w dniu 25 października 2012r.... Nawet nie zdążyłem poruszyć dyskusji na naszym Forum dla Sędziów RP, czyli sedziowie.net ale pędzę dalej analizować: I tak,
Deja vu, czyli nowe „…i czasopisma”, uzasadnieniem dla tworzenia sądów w drodze ustawy
Od 1 stycznia 2012 r. Polska dołączyła do grupy krajów, które całkowicie zinformatyzowały publikowanie przepisów prawa. Nie tylko Dziennik Ustaw i Monitor Polski, ale także inne dzienniki urzędowe poszczególnych Ministerstw są oficjalnie wydawane wyłącznie w wersji elektronicznej – na stronach Rządowego Centrum Legislacji. Decyzję taką podjął parlament, nowelizując ustawę o ogłaszaniu aktów normatywnych. Wnosił o to rząd, wskazując na kilkunastomilionowe oszczędności. Wydawałoby się, że jest to słuszne rozwiązanie, gdyby nie deja vu, które przeżyłem na gruncie dzisiejszego sposobu stanowienia prawa w Polsce, a które przypomniało mi słynne „…i czasopisma…”. Dobitnym tego przykładem jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie ustalenia właściwości i obszarów sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych, stanowiące część składową wielkiego projektu, jakim jest zniesienie 79 sądów rejonowych w Polsce. W dniu 30 października 2012 roku na stronach RCL-u ukazało się ono w całości. Co ciekawe...Widnieje jako "projekt".
piątek, 05 października 2012
Nocna zmiana MInistra Gowina
No i stało się... W dniu dzisiejszym, w godzinach popołudniowych (tak żeby nikt się nie dowiedział) Minister Sprawiedliwości podpisał rozporządzenie znoszące 78 sądów rejonowych w Polsce. Można spytać: przecież o tym mówił, co z tego? Można, ale
czwartek, 04 października 2012
Dobry Sędzia, to Sędzia niepokorny...jak to jest z naszym autorytetem?
Z wielkim ubolewaniem należy stwierdzić, że sprawa sędziego Milewskiego to smutny przykład słabości naszego państwa, a jednocześnie prawdopodobnie jedno z największych w ostatnich latach wydarzeń, które podważa autorytet sędziów oraz szacunek społeczeństwa do wymiaru sprawiedliwości. W tym miejscu, warto zastanowić się, czym jest autorytet sędziego. Wydaje się, że jest to zbiór cech konkretnego sędziego, które stanowią gwarancje dla obywatela rzetelnego, szybkiego i pozbawionego jakichkolwiek wpływów czynników zewnętrznych, orzekania w sprawie. To również charyzma, asertywność oraz szacunek dla uczestnika postępowania.
środa, 12 września 2012
Amber Gold, czyli jak Polacy nie dojrzali do demokracji.
Amber Gold, czyli jak Polacy nie dojrzali do demokracji. Sprawa Amber Gold będzie jeszcze przez wiele miesięcy głównym tematem doniesień medialnych i politycznej hucpy wśród polityków. Być może stanie się źródłem sukcesu niektórych formacji politycznych, ale z całą pewnością obnażyła słabość państwa. Słabość państwa, jako całości, a nie tylko jako błędów lub zaniedbań pojedynczych osób. Wydarzenia, jakie opisują media oraz głosy komentatorów, żądania padające z różnych stron sceny politycznej, chętnie powielane przez społeczeństwo wskazują, że jako Naród nie dojrzeliśmy do tzw. demokratycznego państwa prawa. Z wielkim zainteresowaniem oglądałem relacje z toczącego się w Norwegii procesu wielokrotnego zabójcy Breivika. Zaskoczeniem była dla mnie ocena zapadłego orzeczenia przez przedstawicieli władz oraz samego społeczeństwa. Odczuwałem dumę z obcego państwa, które potrafiło jednoznacznie zademonstrować swój szacunek do wymiaru sprawiedliwości i nie domagało się natychmiastowych zmian w prawodawstwie, tylko w oparciu o tragedię jaka ich dotknęła. Należy przypomnieć, że zarówno rząd, jak i sami obywatele skomentowali zdarzenie bardzo krótko: „…dobrze, ze wyrok zapadł…nie widzimy powodu do zaostrzania kar, zmian w zasadach wymiaru kary tylko dlatego, że Breivik dopuścił się takiego ohydnego czynu…Nasza demokracja jest silniejsza od niego..”. Można zastanowić się, jaki to ma związek z naszym państwem i aferą Amber Gold. Otóż ma i to znaczny. Jak w soczewce widać bowiem, że nasza demokracja jest słaba, skoro ewentualny, przestępczy czyn Marcina P. stał się podstawą do szeregu wystąpień, postulatów zmian w prawie i tzw. „polowań na czarownice”.
poniedziałek, 15 listopada 2010
Miał być zakaz palenia - wyszedł bubel jak zawsze

Zgodnie z § 2 ust 1 pkt 5 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie wykroczeń, za które strażnicy straży gminnych są uprawnieni do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego (Dz. U. z 2003. Nr 208 poz. 2026 z późn. zm) straż miejska (gminna) może nakładać mandat karny za wykroczenia opisane w art. 13 ust 1 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 1996 r. Nr 10, poz. 55, z późn. zm.)

Obowiązujące od dnia 15 listopada 2010r. przepisy stanowią:

Art. 13 ust 1. Kto:

1)  sprzedaje wyroby tytoniowe lub nie umieszcza informacji o zakazie sprzedaży wyrobów tytoniowych, wbrew przepisom art. 6,

2)  będąc właścicielem lub zarządzającym obiektem lub środkiem transportu, wbrew przepisom art. 5 ust. 1a, nie umieszcza informacji o zakazie palenia tytoniu

podlega karze grzywny do 2.000 zł.

 

Tym samym Straże Miejskie (Gminne) tylko w tym zakresie mogą nakładać mandaty karne !!! Wszelkie inne wykroczenia z znowelizowanej ustawy – tak zaostrzone – muszą być kierowane do sądów, co kolejny raz jest dowodem na to, że politycy wbrew swoim zapowiedziom nie tylko nie ograniczają kognicji sądów, ale kolejne dziesiątki tysięcy spraw do nich trafią i to niekompetencja polityków sprawia, że postępowania sądowe wydłużają się, albowiem sądy muszą zajmować się kolejnymi błahymi sprawami, a które powinny być rozwiązywane na miejscu w drodze mandatu wystawionego przez strażnika miejskiego !

Należy dodać i podkreślić, że sądy będą musiały nawet rozpoznawać sprawy dotyczące osób palących w miejscach zabronionych, ponieważ ich dotyczy ustęp 2 ustawy, czyli wyłączony spod możliwości karania mandatem na miejscu.

 

2. Kto pali wyroby tytoniowe w miejscach objętych zakazami określonymi w art. 5

podlega karze grzywny do 500 zł.

3. W przypadkach określonych w ust. 1 i 2 orzekanie następuje w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

 

Dojdą do tego koszty wzywania przez sąd świadków, obwinionych oraz szeregu innych czynności.

Skarb Państwa poniesie kolejne koszty związane z nowymi przepisami, za które jak zwykle zapłacą podatnicy.

Art. 96 § 2 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia stanowi, że w drodze mandatu karnego nie nakłada się grzywny za wykroczenia, za które należałoby orzec środek karny.

Znowelizowana ustawa w art. 15. - W razie popełnienia czynu określonego w art. 12 pkt 1-3, 12a i 12b lub w art. 13 ust. 1 pkt 1 sąd może orzec przepadek wyrobów tytoniowych stanowiących przedmiot czynu zabronionego, choćby nie stanowiły one własności sprawcy.

Tym samym w sytuacji, kto sprzedaje wyroby tytoniowe lub nie umieszcza informacji o zakazie sprzedaży wyrobów tytoniowych, wbrew przepisom art. 6, w praktyce zostaje wyłączony od kary w drodze mandatu, wymierzanej zarówno przez policję, jak i straż miejską, ponieważ może być orzeczony przepadek papierosów. Kolejne tysiące spraw, będą kierowane do sądów.

Wniosek prosty – niedbalstwo przy uchwalaniu nowych przepisów będzie skutkowało zwiększeniem zaległości w sądach.

I na koniec:

Właściciel lokalu będzie odpowiadał tylko za to, że nie umieści informacji o zakazie palenia. Nie musi podejmować żadnych innych działań, wypraszać gości itp.

Jego cała odpowiedzialność karna jest określona w art. 13 ust 1 pkt 2 ustawy: kto będąc właścicielem lub zarządzającym obiektem lub środkiem transportu, wbrew przepisom art. 5 ust. 1a, nie umieszcza informacji o zakazie palenia tytoniu, podlega karze grzywny do 2.000zł.

Zmiany ustawy dotyczą tylko osób palących w miejscach objętych zakazem.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

wtorek, 23 marca 2010
Zapytano mnie o fotoradary i odpowiedzialność za odmowę ...

 

Czy osoby, które nie są w stanie wskazać sprawcy wykroczenia drogowego na
nieczytelnym zdjęciu z fotoradaru mogą zostać ukarane za odmowę podania
personaliów kierowcy
?


Kwestia ta została zauważona m.in. przez SO w Tarnowie z dnia 28.12.2004 r. (II Waz 191/2004), którego zdaniem, właściciel pojazdu narusza obowiązek wskazania osoby użytkującej pojazd, gdy wprost odmówi wskazania tej osoby albo nie udzieli odpowiedzi na pytanie o to, zadane mu ustnie lub na piśmie przez uprawnioną osobę.

 

Należy jednak zauważyć, że podstawową przesłanką odpowiedzialności jest umyślność w działaniu sprawcy. Tym samym wskazanie osób lub ich kręgu, które mogły popełnić wykroczenie drogowe zwalnia moim zdaniem od odpowiedzialności z art. 65§2 kw. Podobnie ocenie sądu będzie podlegał brak wskazania, dla przykładu z uwagi na upływ czasu.

To organ prowadzący postępowanie musi wykazać umyślność w działaniu sprawcy.

 

Błędna jest kwalifikacja takiego czynu z art. 97 kw. Niewskazanie kierującego pojazdem w chwili wykroczenia co do zasady pozostaje w sprzeczności z art. 78 ust 4 PRD, ale moim zdaniem nie wyczerpuje znamion art. 97 kw, gdyż nie dotyczy bezpieczeństwa lub porządku ruchu na drogach publicznych.

 

Co może zrobić osoba, którą funkcjonariusze chcąc ukarać taką grzywną, a co ci, którzy przyjęli taki mandat?

 

Przysługuje jej prawo do odmowy przyjęcia mandatu karnego. Wówczas funkcjonariusz kieruje sprawę do rozpoznania przez sąd.

Ukaranemu mandatem karnym służy prawo do złożenia wniosku do sądu o jego uchylenie w trybie art. 101 kpsw. Prawomocny mandat karny podlega uchyleniu, jeżeli grzywnę nałożono za czyn wykroczeniem. Przed wydaniem postanowienia sąd może zarządzić stosowne czynności w celu sprawdzenia podstaw do uchylenia, nie prowadzi natomiast postępowania dowodowego.

Uchylenie następuje na wniosek ukaranego złożony w zawitym terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się mandatu lub z urzędu. Wniosek taki nie podlega opłacie. W sytuacji podjęcia czynności z urzędu, postępowanie nie jest ograniczone czasowo.

Uprawniony do uchylenia prawomocnego mandatu karnego jest sąd właściwy do rozpoznania sprawy, na którego obszarze działania została nałożona grzywna.

Uchylając mandat karny sąd nakazuje podmiotowi, na rachunek którego pobrano grzywnę, zwrot uiszczonej kwoty.


Czy osoby, które nie odwołały się w siedmiodniowym terminie mają jakąkolwiek
szansę na zwrot uiszczonych grzywien?

Nie mają. Postępowanie mandatowe nie podlega wznowieniu w trybie art. 113 kpsw. Nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania mandatowego ani postępowania przeprowadzonego na podstawie art. 101 kpsw i zakończonego wydaniem postanowienia o odmowie uchylenia mandatu karnego, ponieważ orzeczenie to nie kończy prawomocnie postępowania sądowego w rozumieniu art. 113 § 1 kpsw w zw. z art. 540 § 1 kpk. Kwestia tą rozstrzygnął SN w dniu 30.09.2003 r., I KZP 25/2003.

czwartek, 11 marca 2010
Psucie prawa - dziwny pomysł art. 148 kk
Cóż to za kraj, mlekiem i miodem płynący, a prawo tak często psujący? To nasza Polska ukochana, przez sondaże zawłaszczana...
nadzór MS - tutaj mamy wizytatorów - cz. 3

 

§ 10. 1. Sędziowie wizytatorzy, w ramach wizytacji, o których mowa w art. 37c ustawy- Prawo o ustroju sądów powszechnych, wykonują swoje zadania przez:

1) badanie bieżących danych statystycznych w zakresie wpływu i liczby spraw załatwionych oraz obsady sędziowskiej;

2) kontrolowanie obciążenia poszczególnych sędziów i referendarzy sądowych stosownie do wpływu i liczby spraw załatwionych;

3) badanie stanu zaległości i przyczyny nierozpoznania lub nieterminowego rozpoznania spraw;

4) badanie:

a. sprawności postępowania sądowego, w tym przygotowania posiedzeń;

b. terminowości wykonywania czynności w toku postępowania międzyinstancyjnego;

c. terminowości sporządzania uzasadnień;

d. sprawności wykonywania czynności po uprawomocnieniu się orzeczeń;

5) kontrolę sprawności postępowania w sprawach dotyczących obrotu prawnego z zagranicą;

6) badanie przestrzegania kultury pracy i powagi sądu przez osoby wykonujące dane czynności.

2. Przy formułowaniu ocen wyników wizytacji, obejmujących pełną działalność administracyjną sądu lub wydziałów sądu oraz lustracji, obejmujących wybrane zagadnienia z działalności administracyjnej sądu lub wydziałów sądu bierze się pod uwagę ustalenia dotyczące zwłaszcza:

1) sprawności prowadzonych albo nadzorowanych czynności;

2) przestrzegania terminów procesowych;

3) obciążenia poszczególnych sędziów i referendarzy sądowych stosownie do wpływu i liczby spraw załatwionych;

4) efektywnego wykorzystania czasu pracy wszystkich urzędników sądu lub wydziału.

3. Przy formułowaniu ogólnej oceny nadzorowanej jednostki uwzględnia się ponadto:

1) stan kadrowy i warunki pracy sądu lub wydziału;

2) stopień obciążenia pracą jednego sędziego, referendarza sądowego, asystenta sędziego oraz innych urzędników sądu lub wydziału;

3) odsetek spraw skomplikowanych, w tym wielotomowych;

4) liczbę oraz zasadność skarg na sędziów, referendarzy sądowych i pracowników sekretariatów sądu lub wydziału;

5) liczbę oraz zasadność skarg wnoszonych w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U z 2004 r. Nr 179, poz. 1843 i z 2009 r. Dz. U. nr 61, poz. 498);

6) wyniki poprzedniej wizytacji lub lustracji.

§ 11. Wskaźnik sprawności postępowania oblicza się dzieląc liczbę spraw pozostałych do załatwienia przez liczbę przeciętnego miesięcznego wpływu, przy czym przeciętny miesięczny wpływ stanowi iloraz liczby spraw wpływających przez liczbę miesięcy w okresie objętym kontrolą.

 

rozporządzenie o nadzorze MS cz.2

 

§ 6. Do zadań prezesa sądu apelacyjnego z zakresu wewnętrznego nadzoru administracyjnego nad działalnością administracyjną sądów okręgowych i rejonowych działających na obszarze apelacji, poza wymienionymi w § 6, o których mowa w art. 37b § 3 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, w szczególności należy:

1) badanie prawidłowości i racjonalności podziałów czynności dokonywanych przez prezesów sądów okręgowych i rejonowych;

2) kontrola terminowości, zgodności z planem i prawidłowości przeprowadzania wizytacji i lustracji jednostek kontrolowanych;

3) kontrola pracy sędziów wizytatorów i inspektorów do spraw biurowości;

4) kontrola wykonania czynności z zakresu nadzoru wewnętrznego powierzonych sędziom wizytatorom, wiceprezesom, przewodniczącym wydziałów, innym wyznaczonym sędziom lub referendarzom sądowym;

5) organizowanie i udział w naradach powizytacyjnych i polustracyjnych sędziów i innych pracowników sądu;

6) dokonywanie oceny wykonania zaleceń powizytacyjnych i polustracyjnych.

§ 7. Do zadań prezesa sądu okręgowego z zakresu wewnętrznego nadzoru administracyjnego nad działalnością administracyjną sądów rejonowych działających w okręgu sądowym, poza wymienionymi w § 6, o których mowa w art. 37b § 3 ustawy- Prawo o ustroju sądów powszechnych, w szczególności należy:

1) badanie prawidłowości i racjonalności podziałów czynności dokonywanych przez prezesów sądów rejonowych;

2) kontrola terminowości, zgodności z planem i prawidłowości przeprowadzania wizytacji i lustracji jednostek kontrolowanych;

3) kontrola pracy sędziów wizytatorów i inspektorów do spraw biurowości;

4) kontrola wykonania czynności z zakresu nadzoru wewnętrznego powierzonych sędziemu wizytatorowi, wiceprezesowi, przewodniczącym wydziałów, innym wyznaczonym sędziom lub referendarzom sądowym;

5) kontrola współpracy przewodniczących wydziałów, w których działają systemy informatyczne, z pracownikami informatyzacji w zakresie właściwego użytkowania systemów;

6) organizowanie i udział w naradach powizytacyjnych i polustracyjnych sędziów i innych pracowników sądu;

7) dokonywanie oceny wykonania zaleceń powizytacyjnych i polustracyjnych.

§ 8. Do zadań prezesa sądu rejonowego z zakresu wewnętrznego nadzoru administracyjnego sądu rejonowego, poza wymienionymi w § 6, należą także:

1) ustalanie kierunków wewnętrznego nadzoru administracyjnego i kontrola wykonania czynności z zakresu powierzonego nadzoru wewnętrznego wiceprezesom, przewodniczącym wydziałów, innym wyznaczonym sędziom lub referendarzom sądowym;

2) organizowanie i udział w naradach powizytacyjnych i polustracyjnych sędziów
i innych pracowników sądu;

3) dokonywanie oceny wykonania zaleceń powizytacyjnych i polustracyjnych;

4) kontrola współpracy przewodniczących wydziałów, w których działają systemy informatyczne, z pracownikami informatyzacji w zakresie właściwego użytkowania systemów.

§ 9.1. Prezes sądu apelacyjnego i prezes sądu okręgowego ustalają corocznie plany zadań nadzorczych, oddzielnie dla każdej osoby, której zadania te zostały powierzone, a także dla sędziów wizytatorów w zakresie terminowych wizytacji oraz dla inspektora do spraw biurowości.

2. Prezes sądu okręgowego w terminie do dnia 20 stycznia każdego roku doręcza plany zadań nadzorczych wizytatorów i inspektorów do spraw biurowości prezesowi sądu apelacyjnego wraz ze sprawozdaniami z realizacji planów pracy za ubiegły rok. Prezes sądu apelacyjnego w terminie 14 dni może wnieść do tego planu uzupełnienia i uwagi, które są wiążące dla prezesa sądu okręgowego.

3. Prezes sądu rejonowego plan własnych zadań nadzorczych doręcza prezesowi sądu okręgowego w terminie do dnia 10 stycznia każdego roku wraz ze sprawozdaniem z realizacji planów za ubiegły rok. Prezes sądu okręgowego w terminie 7 dni może wnieść do tego planu uzupełnienia i uwagi, które są wiążące dla prezesa sądu rejonowego.

4. Prezes sądu apelacyjnego sporządza plan zadań nadzorczych po zapoznaniu się z planami sporządzonymi przez prezesów podległych sądów okręgowych.

 

 
1 , 2